اختلال نعوظ و نگرش مختلف مردان و زنان نسبت به درمان آن؛

اختلال نعوظ و نگرش مختلف مردان و زنان نسبت به درمان آن؛


قسمت اول:


🔆🔅اختلال نعوظ به معنی نبود یا ناکافی بودن نعوظ جهت مقاربت به مدت حداقل شش ماه میباشد.

با وجود شیوع بالای این مشکل در جمعیت مردان( در سال ۲۰۰۳ شیوع اختلال در کشور ۱۸/۸درصد بوده) و تنش زا بودن آن، توجه بالینی به آن مغفول واقع شده است.


🔆🔅بطور مثال مراجعه جهت درمان و خود گزارشی اختلال نعوظ در کشور ما فقط ۱۰درصد گزارش شده است.

برای اغلب مردان صحبت در این خصوص با شریک جنسی خود و یا درمانگر جنسی مشکل است و این اختلال مانند یک تابو شناخته میشود.


🔆🔅مهمترین علت عدم مراجعه در مردان جوان تصور بهبود خودبخودی و در مردان مسن تر، طبیعی فرض کردن این اختلال با افزایش سن می باشد.

گاها موانع دیگری همچون انکار اختلال نعوظ، عدم تمایل به مصرف دارو، اهمیت ندادن به موضوع، تصور درمان ناپذیر بودن آن، ترس از وجود مشکلی جدی و دشوار و لاینحل و...است.


🔆🔅از درصد کم مردانی که درصدد درمان اختلال نعوظ خود هستند، بیشتر آنها به تنهایی به کلینیکهای روانپزشکی یا به اورولوژیست مراجعه می کنند و همسران آنها در درمان مشارکتی ندارند و این مساله مشکل آفرین است. چرا که رابطه جنسی یک عمل مشارکتی است و زمانیکه مشکل جنسی حتی به ظاهر با منشا مردانه در زندگی زناشوئی رخ می دهد، هنگامی درمان موفق تر است که زوج با هم در جهت رفع آن تلاش کنند.


ادامه دارد...

/ 0 نظر / 9 بازدید